زاغه نشینی مقدمه اسیب های اجتماعی وایجاد ناامنی های اجتماعی (نمونه مورد بررسی شهر یاسوج)

نویسندگان

درون سازمانی

چکیده

هرگاه سخن از مقوله حاشیه نشینی به میان می آید نباید آسیب های اجتماعی مرتبط با این مساله را نیز از نگاه تیزبینانه خود دور نگه داشت. حاشیه نشینی مقدمه ای بر آسیب های اجتماعی است. در مباحث مرتبط با جامعه شناسی شهری، حاشیه نشینی به آن بخش از زیست شهری اطلاق می شود، که در حومه شهرها، تعدادی خانوار بدمسکن، یک مرکز جمعیتی یا شهرک مانندی را به وجود آورند. در ایران بعد از وقوع اصلاحات ارضی، این پدیده رخ عیان کرد.در جهان امروز پدیده حاشیه نشینی و اسکان غیر رسمی در مادر شهرها و کلان شهرها امری اجتناب ناپذیر و از جمله چالش های فرا روی مدیریت شهری است. آهنگ شتابان مهاجرت های بی رویه از روستا به شهر علاوه بر دامن زدن به نابسامانی های اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی حاشیه نشینی شهری را نیز پدید آورد. این مقاله به بررسی حاشیه نشینی به عنوان یک چالش در جهت توسعه پایدار شهری می پردازد واسیب های اجتماعی ان را مورد بررسی قرار میدهد در این ارتباط علل، مکانیسم و پیامدهای حاشیه نشینی در یاسوج با استفاده از رویکردهای کیفی و کمی مورد کند و کاو و بررسی قرار می گیرد.یافته های این پژوهش نمایانگر این است که بخش عمده اسکان های غیررسمی شهر یاسوج ناشی از مهاجرت های روستا به شهری است. حاشیه نشنیان از شهر و محله زندگی خود رضایت بالایی ندارند و از احساس تعلق شهروندی پایینی برخوردارند بنابراین برای رسیدن به توسعه پایدار و رشد متوازن شهری باید به این ناهنجاری شهری رسیدگی و آن را در فرآیند توسعه شهر ساماندهی کرد.

کلیدواژه‌ها